Van: entertainment.msn.co.nz

Dorky pics: Megan Fox had a monobrow in high school!

There once was an ugly duckling…You know the story.Turns out super-spunk Megan Fox wasn’t such a stunner when she was in high school. Judging by her yearbook pics, the Transformers star didn’t discover straightening irons or tweezers until she was well into her late teens.

 

Misschien moet ik haar toch eens vertellen dat ze zich nergens voor hoeft te schamen! Er zijn er meer van haar soort!

Dat tropische regenwoud voor de voordeur is overigens al weg. Je wilt immers zonder kapmes bij je voordeur kunnen komen met de verhuisdozen. Van binnen zag de woning er al vrij goed uit, dus het voornaamste werk zat in de trappen, wat verwarmingsbuizen en de vloer beneden. Dat werk is inmiddels gebeurd, wacht nu alleen nog op de komst van de keuken. (Zit nu een klein blokje in)

Nadat ik de schimmeldraden van kasten en bed had afgekrabbeld, heb ik alles veilig in palletseal ingepakt om het de volgende dag te vervoeren. Mijn vader had het geluk zich te mogen melden in die Delftse druipsteengrot om de grote meubelstukken weg te dragen. Hij had voor de gelegenheid een wit biohazardpak aangetrokken. Snap ook niet zo waarom. Het verhuizen verliep redelijk voorspoedig, tot ik probeerde mijn garderobekast door het trapgat naar boven te slepen. In het trapgat zit zo’n handige kwart-draai bovenaan. En dat is precies genoeg om ervoor te zorgen dat die kast er net niet tussendoor kan. Fijn. Terug de kamer in, en dan straks maar uit elkaar halen.

Het leukste moest toen nog komen: de boxspring/matrasbodem van mijn bed. Op zich niet zo heel groot, maar 140×200 in 1 stuk is toch wat lastig op zo’n trap. Uiteraard was die ook met geen mogelijkheid boven te krijgen. Bedbodem kan helaas niet uit elkaar, want die is in elkaar geniet. Beneden slapen? Doorzagen? Na even piekeren kreeg ik het lumineuze idee om het bed dan maar door het raam naar binnen te werken. Aan de voorkant van de woning gaat dat niet (zie foto), maar aan de achterkant zit zo’n Velux kantelraam. Even meten. Theoretisch zou het net moeten passen. Maar je weet hoe het gaat met dat soort theoriën tijdens zo’n verhuis…

Vol overtuiging tilden mijn vader en ik het Veluxraam uit de sponning. Je weet wel, net te zwaar en groot om handig beet te pakken en je klemt hoe je het ook draait of keert gegarandeerd 3x je klauwen. Dus daar stonden we dan, met een raam in onze handen, in de opening van het raam. Ja, een draai-kantelraam moet je dus ook draaien, kantelen, naar buiten duwen en weet ik wat voor je het veilig op de grond hebt staan. Na een paar afgeknelde pinkjes en verbrijzelde middenhandsbeentjes stond het raam veilig in de kamer. We keken elkaar aan. En nu?

Uiteraard heb je op zo’n moment alleen een gammele keukentrap uit de erfenis van  tante Annie voor handen.  Het was een schat van een mens, maar die ladder waar de Duitsers ooit hun Propaganda nog mee hadden opgehangen had ze jaren geleden al weg  moeten donderen. Maar goed, dat is 1 trap. En dan… In je eentje til je zo’n frame niet op. Laten we een Workmate© gebruiken als tweede ladder. Dat is erg handig, want werkbanken met ingebouwde bankschroef zijn natuurlijk prima gemaakt om op te staan. Dus daar stonden we dan, als twee trapeze artiesten, wankelend op onze geinproviseerde trappetjes met een onmogelijk bedframe in onze handen. Na wat gekreun en gesteun hebben we het frame de dakgoot in gekregen. Vanuit die positie, moest het frame eerst rechtop gekanteld worden, en daarna diagonaal door het raam worden gestouwd. Je kunt je voorstellen dat dit, hangend uit het raam en wankelend op de dakpannen ook een zeer comfortabele positie is. Wonder boven wonder paste het frame er precies doorheen. Succes!

Uit enthousiasme hebben we de garderobe kast er maar meteen achteraan gestouwd. Dat ging (ondanks dat ie lichter was) eigenlijk nog lastiger ook, omdat zo’n gladde ingesealde kast bijna niet beet te pakken is. Happa! Alles binnen!

Binnenkort een blogje over de melige perikelen tijdens de inrichting. (Want wees nou eerlijk, niemand wil lezen dat het voorspoedig gaat). En daarna misschien werken aan de voorbereiding van een housewarming?

Gelukkig zijn ze nog van mn wenkbrauw afgebleven…

Nou, de lol is dat ik gisteren ontdekt hebt dat je met een softwarepakketje genaamd CHDK de firmware van je canon compact camera (tijdelijk) kunt upgraden. Het is een soort bootable firmware, die gestart wordt vanaf je SD kaart. Haal je de SD kaart eruit, dan is je camera weer zoals hij altijd geweest is. Ik heb deze firmware gisteren geinstalleerd op mn SD kaart en meteen een klein testje gedaan met bracketing om een HDR shot te kunnen maken. Zie hieronder het resultaat: (Origineel, HDR voorbeeldje)

Best grappig effect, in een paar minuten te maken. Dus, als je een van de camera’s hebt die in DIT lijstje (rechts)  staan, dan is het misschien eens leuk om ermee te spelen! Kleine waarschuwing: de installatie kan een beetje tricky zijn, zeker als je een flashkaart van meer dan 4GB gebruikt. Maar het is zeker goed te doen en tot nu toe de moeite waard!

Ik heb een aantal games voorbij laten komen die ik om allerlei redenen bijzonder vond. Duke Nukem, Serious Sam, World of Warcraft. Als ik verder kijk welke games ik in het verleden veel gespeeld heb denk ik aan Left 4 Dead 2, Team Fortress 2, Counter-Strike en nog ontelbaar veel andere games. Toch speel ik dit soort spellen bij vlagen, enkele maanden, soms jaren, maar op een gegeven moment is het over en dan zal je ze waarschijnlijk nooit meer opnieuw spelen.

Er is echter een game die door een recente Open-Source release weer nieuw leven ingeblazen is, en daarmee een vrij lang leven is gegund. Volgens mij speelde ik het voor het eerst in 1995 ofzo, toen de game net uit was. Ik had het eigenlijk al verraden in dag 24 en dag 13, maar hier is ie dan eindelijk:

Transport Tycoon, Transport Tycoon Deluxe, in eerste instantie aangevuld door de beroemde TTDPatch, later vervangen door OpenTTD is mijn all-time favorite game. Het concept van de game (materiaal van A naar B brengen) is relatief simpel, maar door de vorm van het landschap, beperkt budget en concurrentie is het telkens weer een uitdaging je transport empire te laten groeien.

De game is sinds de eerste release fors uitgebreid. Allerlei soorten sein-systemen maken dat je met grote hoeveelheden treinen over dezelfde stukken spoor kan rijden. Dat maakt het tot een echte puzzel om je transportsysteem te optimaliseren. Een leuke bijkomstigheid aan OpenTTD is de netwerk modus: je kunt met meerdere mensen het zelfde transportbedrijf werken, of tegen elkaar gaan concurreren.

Als je van simulation games houdt moet je deze game zeker gespeeld hebben. Oh en voor ons Nederlanders.. hij is ook nog eens gratis te downloaden. Speel je ook OpenTTD? Maak gerust een screenshot op je blog van hoe jouw game eruit ziet!

Aangezien ik deze game al ruim 15 jaar, een paar keer per jaar speel, denk ik dat deze met recht mijn favorite game of all time genoemd mag worden!

Helaas, de vraag die ik eerder vandaag beantwoordde is een stuk eenvoudiger, er zijn altijd wel games die halverwege tegenvallen. Een game waar ik me in eerste instantie eigenlijk weinig bij kon voorstellen was World of Warcraft. Ik speelde, toen die game uit zou gaan komen (tijdens de beta dus) een andere MMO, namelijk Dark Age of Camelot. Waar WoW toch iets meer player-versus-player is gericht, was DaoC meer realm-versus-realm, de 3 factions strijden continu om 6 artifacts, waarvan iedere realm er standaard twee heeft.

Op een gegeven moment waren er steeds meer mensen van mijn guild in DaoC die afhaakten om World of Warcraft te gaan spelen. Ik vond dat maar stom, want we hadden nog allerlei belangrijke dingen te doen. Pas later heb ik de beslissing genomen om ‘over te stappen’. (Meerdere MMO’s tegelijk spelen geloof ik niet zo in, dat is niet bij te houden qua tijd. 1 MMO spelen is al tijdrovend..)

Maar goed, op een gegeven moment gingen Steph, Andries, Herman en nog vele andere Gameparty-vriendjes WoW spelen, en dat heeft me er toen tot doen besluiten mee te verhuizen naar deze game. Ik had er in eerste instantie niet al te hoge verwachtingen van (en ergerde me aan sommige verschillen met DaoC) maar achteraf gezien was het een goede beslissing. Een jaartje geleden ben ik nog eens op de DaoC server gaan kijken waar ik op speelde, maar die was bijna uitgestorven..

Update: Thanks Peggy, ik heb de titel verkeerd gelezen Totaal verkeerd artikel gemaakt, dus bij deze aangepast

Achteraf gezien zijn er vrij veel blogjes geweest die me zwaarder vielen dan van tevoren gedacht. Ik heb dat ook al meerdere malen aangegeven. De vraag van vandaag is op zich niet echt moeilijk, omdat er natuurlijk genoeg games zijn die tegenvallen. Het enige probleem is dat je die juist snel vergeet. (Je vond ze immers toch niet leuk, dus dan besteed je er verder weinig aandacht aan)

Een aantal jaar geleden was er ineens een enorme hype om ‘Second Life’. Voor mijn opleiding heb ik destijds ook een essay geschreven over deze game (En de morele implicaties van de online wereld die gemaakt wordt). Second Life is namelijk qua opzet een virtuele afspiegeling van het ‘echte’ leven, anders dan bijvoorbeeld World of Warcraft en andere MMORPGS waar je je in een fantasiewereld begeeft. Ik heb Second Life dus ook een paar dagen geprobeerd te spelen voor dit essay. Omdat ik meestal MMO’s wel erg tof vind, had ik eigenlijk wel verwacht dat ik deze game ook leuk zou vinden.

Nou, dat viel dus even vies tegen. Allereerst viel me op dat er eigenlijk gewoon geen ene hol te doen was. Ik herinner me er niet zo heel veel meer van, maar een van de dingen die me opviel is dat er ontzettend veel virtuele gokautomaten en andere apparaten stonden om je geld in te mikken. Dat vergat ik haast nog te zeggen: als je in Second Life items wilt komen, dan heb je “Linden Dollars” nodig, virtuele dollars die je met echt geld moet kopen. Er is een omrekeningssysteem, dus als je winst zou maken op de producten die je in de game produceert, dan zou je dat ook weer kunnen ‘opnemen’.

Het is leuk bedacht dat je als inwoner van een stad in staat bent om actief mee te bouwen, maar het feit dat het relatief veel (Echt) geld kan kosten en dat er eigenlijk gewoon een online gokwereld aan vast hangt maakt het voor mij nou niet echt aantrekkelijk. Sorry Second Life! Je valt tegen!

Vroeger, toen ik nog een heel klein Markje was speelde ik de game “Jazz Jackrabbit” Later was vooral mijn zusje helemaal verslingerd aan deze game. Andere, wellicht meer bekende titels van Epic zijn Unreal, Unreal Tournament en Gears of War. Een van de belangrijkste ‘bijproducten’ die daaruit voort kwam was de Unreal Engine.

Hoe belangrijk een game engine is? Het is een van de belangrijkste bouwstenen van een game, eigenlijk vergelijkbaar met de fundering van het huis en misschien ook wel de muren. Alleen de inrichting moet er nog in. De Unreal engines, inmiddels bij versie 3 aangeland, hebben tientallen, zoniet honderden games mogelijk gemaakt. Vergis je niet, zelfs  Kinect Adventures, die door Microsoft  standaard bij de introductie van Kinect geleverd werd draait op de unreal engine. Benieuwd of jouw favoriet er ook tussenzit? Wikipedia heeft een hele uitgebreide lijst!

Je moet hier een beetje een WoW kenner voor zijn, maar waar het in het kort op neer komt is dat er een hele grote kamer is waar een aantal ‘draken eieren’ op de grond liggen. Zolang als je er omheen loopt is er niets aan de hand, maar als je er overheen loopt komt er een whelpje uit die op je begint te knallen. Zeker in de tijd toen dit filmpje uit kwam was het bijna niet te doen om al die whelpjes tegelijk te bevechten, daarom moet je dus voorzichtig door die kamer heenlopen.

Leeroy denkt daar echter anders over:

Dit is natuurlijk een door mensen in scene gezet stuk. Meer hierover valt ook te lezen op onder andere WikiPedia. Wat ik zelf bijzonder vind aan deze scene is dat het youtube filmpje al 24.000.000 keer bekeken is, en dat de naam ‘Leeroy Jenkins’ over het hele internet opduikt. Dat maakt het voor mij wel een epic scene!

Ja, daar is ie weer: een van de games waarbij ik me voice acting herinner is natuurlijk de eerste Duke Nukem!

Met beroemde uispraken als ‘damn, you’re ugly’ en ‘you’re an inspiration for birth control’ was hij al goed aanwezig. Ik herinner me ook dat de multi player mode de mogelijkheid had om met de functietoetsen deze quotes naar je tegenstanders te bleren. (Er vanuitgaande dat die tegenstander natuurlijk wel een soundblaster geluidskaart had, iets wat in de tijd van de 486 en pentium 75 nog niet helemaal was ingeburgerd)

Maar goed, om de obsessie voor Duke Nukem even te laten voor wat het is, wil ik toch nog even verder kijken naar andere characters die bijzondere voice-acting hebben. Link en zn vriendjes vallen in ieder geval af, want die maken alleen rare piepende geluidjes als er tekst op het scherm verschijnt.

Ja, dan maar een echte klassieker. Een game die ik zelf helaas nooit gespeeld heb, want ik had geen Sega Mega Drive. In 1989 kwam een game uit, genaamd “Zero Wing”. De bad guy, ‘Cats’ spreekt niet echt bijzonder goed Engels, maar hij weet zijn boodschap zeker over te dragen. Zo goed zelfs, dat er later een liedje van gemaakt is en zijn uitspraak ‘All your base are belong to us’ een van de meest voorkomende ‘internetslogans’ werd.

Zie ook het youtube filmpje, met de game scene: